Przez czterdzieści lat jedliśmy wtedy razem rosół, oglądaliśmy teleturnieje i planowaliśmy kolejny tydzień. Kiedy zostałam sama, nakrywałam stół tylko dla siebie, lecz wciąż odruchowo wyjmowałam dwa talerze.

Wszystko zmieniło się, gdy zaczął odwiedzać mnie dziewiętnastoletni wnuk Michał.

Przychodził niemal w każdą niedzielę. Czasem przynosił drożdżówki, pomagał mi w zakupach albo wymieniał żarówkę. Siadał w kuchni i opowiadał o studiach. Byłam szczęśliwa, że młody człowiek zamiast spotkań z kolegami wybiera rozmowę ze starą babcią.

Jego ojciec, a mój jedyny syn Krzysztof, prawie się nie pojawiał.

— Mamo, prowadzę firmę. Nie mam tyle czasu co Michał — tłumaczył.

Nie miał czasu nawet zadzwonić w moje urodziny, ale starałam się go usprawiedliwiać. Cieszyłam się, że przynajmniej dobrze wychował syna.

Po kilku miesiącach Michał zaczął wypytywać mnie o mieszkanie. Chciał wiedzieć, czy jest własnościowe, ile wynosi czynsz i gdzie przechowuję dokumenty.

— Tata mówi, że seniorzy powinni mieć wszystko uporządkowane — wyjaśnił. — Gdybyś trafiła do szpitala, musielibyśmy wiedzieć, gdzie czego szukać.

Uznałam to za troskę. Pokazałam mu teczkę z dokumentami i powiedziałam, w którym banku trzymam oszczędności. Wzruszyłam się nawet, gdy zapytał o testament.

— Nie martw się — odpowiedziałam. — Mieszkanie i tak kiedyś będzie twoje.

Michał spuścił wzrok.

— Babciu, nie musisz mi niczego zapisywać.

Pomyślałam, że jest skromny.

Pewnej niedzieli przygotowałam jego ulubione pierogi z mięsem. Wnuk wyszedł do przedpokoju, żeby odebrać telefon. Miałam włączyć czajnik, gdy usłyszałam, jak podnosi głos.

— Tato, nie chcę dłużej tego robić. Ona mi ufa.

Zatrzymałam się przy uchylonych drzwiach kuchni.

— Byłem u niej już kilkanaście razy — mówił Michał. — Znam numer księgi wieczystej i wiem, gdzie trzyma dokumenty. Ale nie namówię jej do podpisania pełnomocnictwa.

Po drugiej stronie odezwał się mój syn. Michał miał ustawiony tak głośny telefon, że słyszałam każde słowo.

— Przestań się mazać. Powiesz, że potrzebujesz podpisu do załatwienia spraw w spółdzielni. Matka nawet tego nie przeczyta.

— A gdy sprzedasz mieszkanie, gdzie babcia będzie mieszkała?

Zapadła krótka cisza.

— Na początku może zamieszkać u nas. Potem znajdziemy jej jakiś dom opieki. Przecież nie będzie wieczna.

Talerz wysunął mi się z rąk i roztrzaskał na podłodze.

Michał wbiegł do kuchni. Spojrzał na mnie i natychmiast zrozumiał, że wszystko słyszałam.

— Babciu, ja ci wytłumaczę…

— Czy twój ojciec płacił ci za te wizyty?

Zaczął płakać. Przyznał, że Krzysztof obiecał mu pieniądze na samochód. Początkowo wnuk miał tylko zdobyć informacje o mieszkaniu i oszczędnościach. Później ojciec kazał mu przekonać mnie do podpisania pełnomocnictwa.

— Tata ma ogromne długi — powiedział Michał. — Firma prawie nie istnieje. Myślał, że sprzeda twoje mieszkanie, zanim przyjdzie komornik.

— A ty przez tyle miesięcy udawałeś, że chcesz ze mną spędzać czas?

— Na początku tak — wyszeptał. — Ale później naprawdę chciałem przychodzić. Dlatego nie potrafię zrobić tego, czego ode mnie żąda.

Nie wiedziałam, co bolało bardziej: plan mojego syna czy świadomość, że każda niedzielna rozmowa mogła być częścią przedstawienia. Kazałam Michałowi wyjść. Pierogi zostały na stole, a ja do wieczora zbierałam z podłogi kawałki talerza, chociaż ręce trzęsły mi się tak mocno, że kilka razy się skaleczyłam.

Następnego ranka zadzwoniłam do sąsiadki, która pracowała kiedyś w banku. Pojechałyśmy do placówki, a później do notariusza. Zabrałam dokumenty z mieszkania i schowałam je w bezpiecznym miejscu. Zmieniłam również zamek w drzwiach, ponieważ Krzysztof od lat miał zapasowy klucz.

Dobrze zrobiłam.

Już dwa dni później syn stanął na wycieraczce. Towarzyszyła mu elegancka kobieta z teczką.

— To doradczyni — oznajmił. — Chcemy tylko uporządkować twoje sprawy. Podpiszesz kilka dokumentów i nie będziesz musiała się niczym martwić.

— Chodzi o pełnomocnictwo czy od razu o sprzedaż mieszkania?

Krzysztof zbladł.

Próbował tłumaczyć, że źle zrozumiałam rozmowę. Potem oskarżył Michała o kłamstwo. W końcu zaczął krzyczeć, że jako syn ma prawo do mojego majątku.

— To mieszkanie i tak kiedyś będzie moje! — wykrzyczał.

— Właśnie przez wiele lat popełniałam ten błąd — odpowiedziałam. — Mówiłam o swoim mieszkaniu tak, jakby już należało do ciebie. Tymczasem ja nadal żyję.

Kazałam im wyjść. Krzysztof nazwał mnie niewdzięczną i zagroził, że więcej go nie zobaczę. Zabolało, ale nie zatrzymałam go.

Michał wrócił po trzech tygodniach. Położył na stole kopertę z pieniędzmi.

— To wszystko, co tata dawał mi za wizyty — powiedział. — Nie oczekuję, że mi wybaczysz. Chciałem tylko oddać to, czego nigdy nie powinienem przyjąć.

Nie rzuciłam mu się na szyję. Zaufania nie da się odbudować jednym przeproszeniem. Pozwoliłam mu jednak zostać na obiedzie.

Od tamtego czasu znowu czasami przychodzi w niedziele. Nie pytam, czy robi to z miłości, czy z poczucia winy. Obserwuję jego czyny i powoli uczę się wierzyć mu od nowa.

Syn nadal się do mnie nie odzywa. Podobno mówi rodzinie, że Michał nastawił mnie przeciwko niemu. Prawda jest jednak inna.

Wnuk przyszedł do mnie z polecenia ojca, żeby zdobyć moje mieszkanie. Lecz w dniu, w którym odmówił dalszego oszukiwania mnie, po raz pierwszy odwiedził mnie naprawdę.

To też może cię zainteresować: Z życia wzięte. "Żona opiekowała się mną po ciężkiej operacji": Nie wiedziała, że wcześniej zdradziłem ją z pielęgniarką

Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Smutna wiadomość. Nie żyje znany aktor. Od lat zmagał się z konsekwencjami udaru