Przynajmniej tak sobie wmawiałam, kiedy siedziałam po nocach i szukałam taniego hotelu nad morzem. Ostatnie miesiące były koszmarem. Ciągłe kłótnie, zmęczenie, cisza przy śniadaniu.

Marek coraz częściej siedział z telefonem w ręku, a ja miałam wrażenie, że obok mnie mieszka obcy człowiek.

Dlatego tak bardzo potrzebowałam tego wyjazdu.

Tylko my.
Bez pracy.
Bez problemów.
Bez jego matki.

Niestety los najwyraźniej mnie nienawidził.

Kiedy pokazałam Markowi rezerwację, nawet się nie uśmiechnął.

— Fajnie — mruknął. — A mama jedzie z nami.

Myślałam, że źle usłyszałam.

— Słucham?
— No co? Sama siedzi całymi dniami. Przyda jej się odpoczynek.

Poczułam, jak ściska mnie w żołądku.

Jego matka, Krystyna, była kobietą, która potrafiła zniszczyć każdą atmosferę w pięć minut. Wtrącała się do wszystkiego. Do mojego gotowania. Do wychowania dzieci. Nawet do tego, jak składam ręczniki.

— Za moich czasów żony bardziej dbały o mężów — mówiła regularnie.

Marek nigdy nie reagował.

— To tylko mama.

Tylko mama.

Kobieta, która na naszym weselu poprawiała mi fryzurę przy gościach, mówiąc:
— Musimy coś zrobić z tymi włosami, bo Marek zasługuje na lepszą oprawę.

Kobieta, która potrafiła wejść do naszej sypialni bez pukania.

I teraz miała jechać z nami na wakacje.

— Marek, błagam… — powiedziałam cicho. — Chciałam pobyć tylko z tobą.

Westchnął ciężko.

— Znowu dramatyzujesz.

To słowo doprowadzało mnie do szału.

Dramatyzujesz.

Jakby moje uczucia były niewygodnym hałasem.

Nie pokłóciliśmy się wtedy.

To było gorsze.

Po prostu poczułam, że coś we mnie gaśnie.

Od początku wyjazdu było dokładnie tak, jak się bałam.

Teściowa wybierała restauracje.
Narzekała na hotel.
Krytykowała moje stroje kąpielowe.
Codziennie zabierała Marka na „spacery”, podczas których godzinami zostawałam sama.

Czułam się jak piąte koło u wozu we własnym małżeństwie.

Najgorszy był trzeci wieczór.

Siedzieliśmy przy kolacji w nadmorskiej restauracji. Zachód słońca, muzyka, ludzie trzymający się za ręce.

I wtedy Krystyna spojrzała na mnie z tym swoim sztucznym uśmiechem.

— Marek zawsze marzył o kobiecie bardziej eleganckiej. Ale cóż… człowiek nie zawsze dostaje to, czego chce.

Zamarłam.

Przy sąsiednich stolikach zapadła cisza.

Spojrzałam na męża.

Milczał.

Bawił się widelcem, jakby nic się nie stało.

I właśnie wtedy coś we mnie pękło.

Powoli odłożyłam serwetkę.

— Powiedz coś — wyszeptałam do niego.

Nie podniósł wzroku.

— Mama tylko żartuje.

Mama tylko żartuje.

Te cztery słowa zabolały bardziej niż wszystkie obelgi jego matki.

Wstałam od stołu.

Krystyna przewróciła oczami.

— No proszę, obrażalska księżniczka.

Spojrzałam na nią spokojnie.

Pierwszy raz od lat naprawdę spokojnie.

A potem powiedziałam:

— Nie boję się już pani. Najgorsze jest to, że wychowała pani mężczyznę, który nigdy nie nauczył się być mężem.

Marek podniósł głowę tak gwałtownie, jakbym go uderzyła.

Teściowa otworzyła usta, ale nie zdążyła nic powiedzieć.

Bo wyjęłam z torebki klucz do pokoju i położyłam go przed nim.

— Wracajcie sobie razem. Ja jadę do domu.

Przez sekundę wyglądał, jakby dopiero teraz zrozumiał, co się dzieje.

— Anka, przestań…

Pokręciłam głową.

— Całe nasze małżeństwo jest we troje. I mam dość bycia tą trzecią.

Odwróciłam się i wyszłam z restauracji.

Za plecami słyszałam, jak Krystyna syczy:
— Nie biegnij za nią. Wróci.

Ale tym razem się pomyliła.

Bo kiedy siedziałam sama w nocnym pociągu powrotnym, po raz pierwszy od wielu lat poczułam ulgę.

I zrozumiałam, że największym problemem w moim małżeństwie wcale nie była teściowa.

Tylko mężczyzna, który nigdy nie potrafił wybrać między matką a żoną.

To też może cię zainteresować: Łatwogang spotkał się z Maksiem, Adasiem i ich rodzicami. Tego nie dało się oglądać bez wzruszenia

Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Tyle wynosi emerytura Marcina Gortata. Kwota robi ogromne wrażenie