Nie żyje Joanna Rawik. Ceniona piosenkarka miała 92 lata. Zycie

Ceniona piosenkarka, aktorka, dziennikarka i popularyzatorka francuskiej muzyki odeszła 15 sierpnia 2026 roku w wieku 92 lat. Informację przekazali rodzina artystki oraz jej przyjaciel Krzysztof Szuster. Rawik pozostawiła po sobie niezapomniane piosenki, nagrania radiowe i książki, dzięki którym kolejne pokolenia mogły poznawać kulturę francuską.

Joanna Rawik nie żyje. Informację potwierdziło Polskie Radio

Wiadomość o odejściu Joanny Rawik przekazał Krzysztof Szuster, aktor, przyjaciel artystki i były prezes Związku Artystów Scen Polskich. Informację otrzymała również od rodziny Polska Agencja Prasowa. W pierwszych komunikatach nie podano przyczyny odejścia piosenkarki.

Polskie Radio, z którym Joanna Rawik była związana przez wiele dekad, pożegnało ją jako wyjątkową wokalistkę i popularyzatorkę muzyki francuskiej. To właśnie radiowy mikrofon stał się jednym z najważniejszych elementów jej zawodowego życia.

Artystka prowadziła autorskie audycje, rozmawiała ze znanymi twórcami i przybliżała słuchaczom postacie, które ukształtowały europejską muzykę. Szczególne miejsce w jej opowieściach zajmowała Édith Piaf.

Joanna Rawik nie urodziła się w Polsce

Joanna Rawik przyszła na świat 31 stycznia 1934 roku w Czerniowcach. Obecnie miasto znajduje się na terytorium Ukrainy, ale w chwili jej narodzin należało do Rumunii. Matka przyszłej gwiazdy była Rumunką, natomiast jej ojciec Polakiem.

W rodzinnym domu Joanna od najmłodszych lat miała kontakt z kilkoma językami. Uczyła się między innymi francuskiego, który później odegrał ogromną rolę w jej zawodowym życiu. Do Polski przyjechała z rodziną w 1947 roku i zamieszkała we Wrocławiu. Miała wtedy 13 lat i dopiero rozpoczynała naukę języka polskiego.

Nie przeszkodziło jej to w późniejszym osiągnięciu niezwykłej swobody słowa. Została nie tylko piosenkarką, lecz także aktorką, dziennikarką radiową, wykładowczynią i autorką książek. Jej biografia była przykładem tego, jak różne kultury mogą połączyć się w jednej artystycznej osobowości.

Charakterystyczny głos przyniósł jej popularność

Pierwsze kroki na scenie Joanna Rawik stawiała w połowie lat 50. Występowała we wrocławskim kabarecie Kaczka, a następnie związała się z Lublinem. W latach 1956–1958 grała w tamtejszym Teatrze Objazdowym oraz śpiewała z zespołem jazzu tradycyjnego 7 Czarcich Łap.

Jak przypomina Radio Lublin, właśnie w tym mieście rozpoczęła również przygodę z radiem. Później występowała między innymi w krakowskim klubie Pod Jaszczurami i zdobywała coraz większe uznanie publiczności.

Jej znakiem rozpoznawczym był niski, głęboki i pełen emocji głos. Do największych przebojów Joanny Rawik należały „Po co nam to było”, „Romantyczność”, „Nie chodź tą ulicą”, „Tych dwoje” oraz „Mamy za mało siebie dla siebie”.

Artystka była wielokrotnie nagradzana na festiwalach w Opolu, Sopocie, Kołobrzegu i Zielonej Górze. Koncertowała także poza Polską, między innymi we Francji, Czechosłowacji, Jugosławii, Australii i Stanach Zjednoczonych. Francuska publiczność nazywała ją „Juliette Gréco znad Wisły”.

Francuska piosenka stała się jej wielką pasją

Joanna Rawik nie ograniczała się do wykonywania francuskich utworów. Przez lata zgłębiała ich historię, prowadziła wykłady i pisała książki poświęcone najważniejszym artystom. Szczególnie fascynowała ją twórczość Édith Piaf, której piosenki interpretowała na scenie.

Rawik napisała między innymi książki „Hymn życia i miłości” oraz „Ptak smutnego stulecia”. Stworzyła również monodram poświęcony francuskiej pieśniarce. W swoim dorobku miała ponadto wspomnienia, publikacje o muzyce oraz książkę o skrzypaczce Wandzie Wiłkomirskiej.

W 2023 roku, na krótko przed 90. urodzinami, powróciła na antenę radiowej Jedynki z autorskim programem „Piaf, czyli wróbel”. Audycja opowiadała o francuskiej piosence, jej największych wykonawcach oraz osobistych spotkaniach Rawik z artystami.

Za działalność kulturalną Joanna Rawik została uhonorowana Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pozostawiła po sobie dorobek znacznie wykraczający poza sceniczne przeboje. Była jedną z tych artystek, które nie tylko śpiewały piosenki, ale również potrafiły opowiadać o ich historii, znaczeniu i emocjach.