Sala była już dawno zarezerwowana, suknię wybierałam przez kilka tygodni, a każdy szczegół planowałam z obsesyjną dokładnością. Chciałam, żeby ten dzień był najpiękniejszym w moim życiu.
W końcu wyszłam za mężczyznę, którego kochałam od czterech lat.
Paweł był duszą towarzystwa. Wszyscy go lubili. Zawsze potrafił rozśmieszyć ludzi, rozkręcić imprezę, zagadać każdego.
Na początku uważałam to za jego największą zaletę.
Dopiero później zrozumiałam, że jest w tym coś jeszcze.
Już w czasie przygotowań zauważałam drobiazgi. Zbyt długie spojrzenia w stronę moich koleżanek. Żarty, które czasem przekraczały granicę. Ale zawsze machałam ręką.
— Taki już jest Paweł — mówiłam sobie.
W dniu ślubu byłam szczęśliwa.
Ceremonia była piękna. Goście bili brawo, gdy wychodziliśmy z kościoła. Mama płakała ze wzruszenia, a ja czułam się jak w bajce.
Do czasu wesela.
Na początku wszystko było normalnie. Pierwszy taniec, toasty, zdjęcia. Paweł chodził od stołu do stołu, przytulał znajomych, żartował.
Potem zaczęły się tańce.
Jedna z druhen podeszła do mnie przy barze.
— Twój mąż to ma energię — powiedziała z lekkim uśmiechem.
Spojrzałam na parkiet.
Paweł tańczył z jedną z moich koleżanek. Obracał ją w kółko, trzymał za talię, nachylał się do jej ucha.
Pomyślałam, że przesadzam.
Ale potem zobaczyłam go z kolejną.
I kolejną.
Każdą druhnę brał na parkiet. Przytulał, obracał, szeptał coś do ucha. Dziewczyny śmiały się głośno, a on wyglądał, jakby był gwiazdą wieczoru.
Przy jednym ze stołów usłyszałam czyjś komentarz.
— No proszę… dopiero się ożenił, a już obraca wszystkie druhny.
Ktoś inny dodał półgłosem:
— Wygląda na to, że panna młoda wyszła za babiarza.
Przy stole wybuchł śmiech.
Poczułam, jak policzki zaczynają mnie palić.
Chciałam udawać, że tego nie słyszę, ale słowa wbijały się w głowę jak igły.
Babiarz.
Podniosłam wzrok na parkiet.
Paweł właśnie podniósł jedną z druhen w tańcu. Wszyscy klaskali i śmiali się głośno.
Spojrzał w moją stronę i pomachał mi ręką, jakby nic się nie działo.
Jakby to był jego show.
Podszedł do mnie chwilę później, spocony i roześmiany.
— No i jak? Goście się świetnie bawią!
Patrzyłam na niego w milczeniu.
— Może trochę przesadziłeś — powiedziałam cicho.
— Daj spokój — prychnął. — To tylko taniec.
Tylko taniec.
Może dla niego.
Dla mnie był to moment, w którym zrozumiałam coś bardzo bolesnego.
Że w dniu, który miał być nasz, ja stałam z boku… a mój własny mąż tańczył z całym światem.
I choć orkiestra grała głośno, a goście się śmiali, ja pierwszy raz poczułam, że zrobiłam największy błąd w swoim życiu.
To też może cię zainteresować: Z życia wzięte. "Rodzice zawsze faworyzowali mojego brata": Jemu przepisali majątek, a mnie dali tylko stary zegarek
Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Nagły zwrot w sondażu. Takiego układu sił dawno nie było
