Marek wyszedł po gazety i nigdy nie wrócił. Zostawił mnie z pięcioletnim synem, dwuletnią córką i stertą niepopłaconych rachunków. Przez lata nie przysłał ani kartki, ani grosza alimentów. Musiałam pracować na trzy etaty, sypiać po cztery godziny i tłumaczyć dzieciom, dlaczego tata o nich zapomniał.
Dziś moje dzieci są dorosłe, skończyły studia, mają swoje rodziny. Ja w końcu odzyskałam spokój. I wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi.
W progu stał wrak człowieka. Wynędzniały, z pożółkłą cerą, podparty na lasce, pachnący tanim tytoniem i chorobą. Nie poznałabym go, gdyby nie te same, niegdyś pewne siebie, niebieskie oczy.
– Ewa... – wychrypiał, próbując wejść do środka bez pytania. – Nie mam gdzie się podziać. Szpital mnie wypisał, pieniądze się skończyły. W końcu jestem twoim mężem, wciąż mamy ślub, prawda?
Zamurowało mnie. Przez dwadzieścia lat nie zapytał, czy dzieci mają co jeść, a teraz stał w moim przedpokoju i żądał litości.
– Nie masz tu czego szukać, Marek. Wyjdź – powiedziałam głosem, który ku mojemu zaskoczeniu, ani drgnął.
– Nie możesz mnie tak wyrzucić! – podniósł głos, który przeszedł w suchy kaszel. – Jestem chory. Prawo mówi, że małżonkowie muszą sobie pomagać. Jeśli mnie nie przyjmiesz, podam cię o alimenty. Może i dzieci też. Należy mi się godna starość, a wy macie pieniądze. Widziałem na parkingu auto naszego syna...
W tym momencie z salonu wyszedł mój syn, Paweł. Miał wtedy pięć lat, gdy Marek zniknął. Teraz był potężnym mężczyzną, który patrzył na ojca jak na obcego, uciążliwego intruza.
– To auto kupiłem za pieniądze, które zarobiłem, pracując od osiemnastego roku życia, bo ty wolałeś pić i bawić się gdzieś w świecie – powiedział Paweł, stając obok mnie. – Chcesz opieki? Chcesz alimentów?
Marek wyprostował się nieco, myśląc, że wzbudził w synu poczucie winy.
– No właśnie, synu... Krew z krwi...
– Jesteś tylko nazwiskiem w moim akcie urodzenia – uciął Paweł. – Przez dwadzieścia lat mama była dla nas wszystkim. Ty byłeś tylko pustym krzesłem przy wigilijnym stole. Jeśli myślisz, że pozwolę ci teraz niszczyć jej spokój, to się mylisz. Mam prawników, którzy udowodnią, że porzuciłeś rodzinę i rażąco zaniedbałeś obowiązki. Nie dostaniesz od nas nawet szklanki wody.
Marek zaczął wygrażać, płakać, a potem błagać. Próbował grać na moich emocjach, przypominać „dobre czasy”. Ale ja nie czułam już nic. Nawet nienawiść wyparowała, zostawiając jedynie obojętność.
– Twoja „godna starość” została przehandlowana za te dwadzieścia lat wolności, które sobie wziąłeś – powiedziałam spokojnie, zamykając drzwi.
Słyszałam jeszcze przez chwilę jego kaszel na klatce schodowej i wyzwiska, które rzucał pod naszym adresem. Ale po chwili zapadła cisza. Najpiękniejsza cisza, jaką słyszałam.
Marek wrócił schorowany i bez grosza, licząc na to, że kobieca litość jest silniejsza niż pamięć o krzywdzie. Pomylił się. Pomoc należy się tym, którzy budują, a nie tym, którzy palą za sobą mosty, a potem próbują wrócić, gdy zaczyna im doskwierać chłód.
To też może cię zainteresować: Z życia wzięte. "Oddałam synowi oszczędności życia na dom": Gdy zachorowałam i poprosiłam o zwrot, nazwał mnie chciwą
Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Z życia wzięte. "Nazywała nas obcymi i niszczyła nasz dom": Jedna noc zmieniła wszystko
